انانی که حریم را تنها برای احترام خلق میکند و گرنه همه جا با خودش در ارتباط است و احساس وقار میکند انسان خوشبخت انسانی است که همیشه ناظر است و به دور از شرطی شدگی  او منطقش را کش نداده است بلکه عمقش را وسعت بخشیده است !او از چالش ها راه عبور برای فرصت ها می سازد  او پوسیده نیست که دائما به گذشته ها خیره شود او طراوت جوانه ها را در اهداف آینده اش جذب می کند!از این روست که همیشه تازه است!

انسان خوشبخت انسانی است که مرز نمی شناسد ولی اگر به مرزها معتقد شود آنگاه به وجود خواهد آمد و باورش آن را خواهد ساخت !انسان خوشبخت همان است که می پندارد نیست چرا که او همه چیز است او تفکیک شده از خوب وبد نیست چرا که همه آنچه را که براو گذشته را می پذیرد

او معتقد است هر آنچه را که در تعریفی بگنجد پس محدود است او خوشبختی را محدود به تعریف و موضوعی نمی داند !خوشبختی احساسی ست بی آغاز و بی پایان فرا گیرنه و برتر از تشخیص مطلق شده یکی با هستی و واقعیت غائی حیات همه چیز است در همه چیز!خوشبختی تنها گسترش دامنه بر هر موضوع به نفع خویش نمی باشد بلکه منظور از خوشبختی خواستن خوشبختی برای همه است آنگاه خوشبختیم!!

منظور با هم خندیدناست نه به هم خندیدن !و این میسر نخواهد شد تا آن زمان که شعاع حکمت الهی بر دل بشر تابیده شود همان جرقای که ما را به جستجو مسخواند اما نه تنها برای خویش بلکه برای کل!